مورد اتفاق كليهء صحابه است - همچنان‌كه قبلا اشاره كرديم - ؛ و سخنان گرانقدر پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلّم همواره مبيّن اين موضوع بوده است - چنان‌كه ذكر كرديم ؛ در تأييد اين مطلب ، مفسران و محدثان بزرگ از حضرت على عليه السّلام و از طرق مختلف نقل كرده‌اند پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم فرمود : « اى على ! من از طرف خداوند مأمور شده‌ام به تو نزديك شوم و بياموزمت تا عالم شوى ؛ و اين آيه نازل شده است : وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ ؛ تا قرآن را وسيلهء تذكرى براى شما قرار دهيم و گوش‌هاى شنوا آن را دريابد و بفهمد ؛ « 1 » و تو اى على ! گوش شنوا براى علم من هستى . . . » « 2 » . همچنين از حضرت على عليه السّلام روايت شده است : « . . . اين نور ، همان قرآن است ؛ آن را به سخن آريد ، گرچه هرگز با زبان عادى سخن نمىگويد ، اما من از جانب آن شما را آگاهى مىدهم . بدانيد در قرآن ، علوم آينده و اخبار گذشته و داورى بيمارىها و نظم حيات اجتماعى شما وجود دارد . . . » « 3 » . از اين رهگذر ، امام عليه السّلام تصريح و تأكيد مىكند كسى را ياراى

--> ( 1 ) - الحاقه ، آيهء 12 . ( 2 ) - ما نزل من القرآن في علي ، ص 266 . محقق اين كتاب در پاورقى ، اسانيد اين روايت را ذكر كرده است ؛ الدر المنثور ، سيوطى ، ج 6 ، ص 260 ، انتشارات مرعشى . ( 3 ) - نهج البلاغه ، خطبهء 158 .